Jimmy Cappaert

Eén jaar digitale administratie: een evaluatie

Ongeveer een jaar geleden hebben we een formele belofte gemaakt aan onze klanten en aan onszelf. We zouden proberen om onze gehele workflow te digitaliseren waar mogelijk, zodat het niet alleen de natuur ten goede zou komen dankzij verminderd papierverbruik, maar ook om de efficiëntie van onze administratie te verbeteren.

Ik zou je nu, één jaar later, een overzicht willen geven van de weg die we hebben afgelegd, aangevuld met enkele interessante conclusies.

In juli 2010 zijn we gestart met het digitaliseren van elk document, zowel de inkomende documenten van onze klanten en leveranciers, als al het interne papier zoals loonfiches. We kochten een Canon ScanFront, een netwerkscanner met touchscreen die rechtstreeks naar PDF scant. De drempel om documenten in te scannen moest laag zijn, het moest een snel en plezierig proces zijn. De PDF wordt onmiddellijk geüpload naar één van onze datacenters en daar opgepikt door onze eigen software. 

Sommige beelden in deze video werden bewust onscherp gemaakt.

Het bestand wordt opgenomen in een databank en aangevuld met een categorie, omschrijving, een status en andere metadata. Bestanden kunnen ook met een wachtwoord beschermd worden en er is authenticatie om bepaalde categorieën van documenten enkel beschikbaar te maken voor het management.

Elk document krijgt, eens het verwerkt is in onze databank, een intern identificatienummer dat ook wordt weggeschreven in het bestand. Op dit moment zijn we bezig om deze databank te linken met die van ons boekhoudkantoor, zodat we niet meer periodiek fysieke documenten (die na het inscannen nog steeds gearchiveerd worden) moeten overbrengen.

Begin december 2010 verhuisde PriorWeb naar een nieuw kantoor in Antwerpen. Een maatje groter dan het vorige, want dat was immers nodig met de aanhoudende groei en verwachtingen. 

Voor iedereen op kantoor werd op voorhand duidelijk gemaakt dat papier verbannen werd. Pennen, post-its en allerhande bloc-notes zouden niet mee verhuisd worden en zelfs verboden zijn om te gebruiken. Iedereen krijgt immers een laptop met bijbehorend 27" display, iPhone en iPad, wat ruim voldoende moet zijn om notities te nemen, in alle omstandigheden. Printers, archiefdozen en overblijvend papier werden verbannen naar de bergruimte.

In januari 2011 beslisten we om iets te doen aan de té trage verwerking van documenten die werden teruggestuurd naar ons. Facturen of herinneringen die wij per post versturen, kunnen immers niet altijd afgeleverd worden, en komen zo terug bij ons terecht. Het correct verwerken van deze documenten was tijdrovend.

We besloten daarom om barcodes toe te voegen aan alle uitgaande documenten. De barcodes worden automatisch gegenereerd én weergegeven op alle facturen, aanmaningen en ingebrekestellingen. Als een document terug wordt gestuurd naar ons, scannen we simpelweg onze eigen barcode gevolgd door de barcode van bpost, waar de reden voor terugzending in verwerkt zit. We registreren dit in onze databank én brengen de klant automatisch per e-mail op de hoogte dat er iets met de zending is misgelopen.

Zendingen hoeven op deze manier ook niet meer geopend te worden. Ze kunnen onmiddellijk gescand en gearchiveerd worden, onze databank weet immers perfect wat de inhoud van de zending is. Ondertussen zitten er ruim 13.000 documenten in onze barcodedatabank.

Ook hebben we in januari 2011 onze nieuwe betalingssoftware in gebruik genomen en ook de gestructureerde mededeling geïntroduceerd. Aangezien het aantal banken (Paypal, KBC, BVB, ING, Rabobank, ...) begon op te lopen, hebben we besloten om te gaan naar één interne databank, die vanaf dat punt de nodige wijzigingen zou aanbrengen in alle achterliggende systemen. Onze software is zo intelligent, dat voor minder dan 3% van alle betalingen nog een manuele interventie nodig is en de overige 97% volledig foutloos ingeboekt worden.

Op termijn zullen de digitale imports van de betalingen er ook voor zorgen dat ons boekhoudkantoor geen papieren afschriften meer moet verwerken. Die worden dan overbodig.

De introductie van OGM's (gestructureerde mededelingen) heeft er ook voor gezorgd dat betalingen intern sneller verwerkt konden worden door ons, en dat er minder tijd moest worden gestoken in het manueel verwerken ervan. Ondertussen betaalt meer dan 85% van onze klanten de facturen via de gestructureerde mededeling. Klanten die de OGM niet gebruiken, ontvangen automatisch een herinneringsmail om dat wél te doen. 

Begin maart 2011 hebben we wellicht één van de meest belangrijke stappen gezet in onze digitalisatie, met een onmiddellijk gevolg om de papierberg te verkleinen. We zouden enkel nog papieren facturen uitsturen naar zakelijke klanten en enkel digitale versies naar particuliere klanten.

In december 2010 hadden we immers in een eerdere blogpost beloofd dat we in 2011 zwaar zouden inzetten op digitale facturen. We hadden al meer dan een jaar de intentie om deze stap te zetten, maar waren bevreesd over de reacties die het zou opleveren bij onze particuliere klanten, die ongeveer 40% van onze totale klantengroep vertegenwoordigen. Ook mocht het de normale betalingstermijn niet te zeer beïnvloeden. Deze wijziging is dus niet over één nacht ijs gegaan. We hebben met veel klanten gesproken en informatie ingewonnen over hoe we dit zouden aanpakken, maar in eerste instantie hoe we dit het best zouden communiceren. Er zijn behoorlijk wat versies uitgeschreven van ons communicatieplan voor deze stap. 

De boodschap, die positief is, moest ook zo overkomen. In alle eerlijkheid waren we toch wel een beetje bevreesd over de reacties, ook al wisten we dat dit een goeie stap was. Op 8 maart hebben we besloten om ons plan in werking te stellen en hebben we de omschakeling ingevoerd.

Na een mailing en extra nieuwsbericht, hebben we er wat tijd laten overgaan om de maatregel te evalueren. Tot onze grote verbazing, maar wel tot onze immense blijheid, hebben we slechts een handvol negatieve reacties ontvangen. Op een klantengroep van ruim 10.000 klanten kan dat wel tellen. We zijn ontzettend gelukkig met het feit dat onze klanten op dezelfde lijn zitten als ons.

In juni 2011 zijn we ook gestart met het inscannen van alle barcodes van de aangetekende zendingen die we uitsturen. Al onze ingebrekstellingen, bijvoorbeeld, worden per aangetekende post verstuurd. Bpost kent hiervoor op voorhand een barcode toe aan elke zending, die wij nu ook inscannen vlak voor het de postbus in gaat. Op die manier kunnen we elke aangetekende zending 'tracken' via de diensten van bpost, moest dat nodig zijn.

En begin augustus 2011 vroegen we ons tenslotte af of alle maatregelen effect hebben gehad. Nu we exact één jaar later zijn, is het tijd om een evaluatie op te maken.

We kunnen besluiten dat we van geen enkele maatregel spijt hebben. Elke beslissing heeft bijgedragen aan onze bredere filosofie en heeft ons nog meer geïnspireerd om verder te gaan. Het is bijna verslavend te noemen. 

Hetgeen ons eigenlijk het meest boeide, was welke impact de digitale facturen voor particulieren zouden hebben op het respecteren van de betaaltermijn. Facturen worden immers per e-mail verstuurd en niet alle e-mailadressen functioneren altijd (net zoals postadressen, natuurlijk). Wel, dat hebben we nu berekend. En ook daar zijn we verbaasd door onze eigen klanten.

Om je onze schaalgrootte aan te geven: wij genereren meer dan 1000 facturen per maand, wat een behoorlijk aantal is. Onze standaard betaaltermijn voor particulieren is 21 dagen. Het is voor ons belangrijk, net zoals voor elk ander bedrijf, dat facturen tijdig betaald worden door onze klanten. Wij geven correcte service en we verwachten van onze klanten een juiste tegenprestatie. Da's een gezonde redenering.

We hebben statistieken gegenereerd voor alle particuliere facturen die we hebben uitgeschreven sinds 2005 (lichtgrijze balken) tot 2011 (blauwe balk) en daarvan de gemiddelde betaaltermijn van berekend. De grafiek hieronder toont cijfers van januari tot en met juni, per blok van zeven jaren. De cijfers links zijn de gemiddelde betaaltermijnen, uitgedrukt in dagen.

Zoals te verwachten, is er in de maand dat we de digitale facturen geïntroduceerd hebben (derde blauwe balk), een stijging in de gemiddelde betaaltermijn van 21 naar ongeveer 27 dagen. Maar sinds dan is er een duidelijke daling waar te nemen, en zitten we voor juni zelf onder het gemiddelde van 2010 maar zelfs ook onder dat van 2009. We kunnen dus besluiten dat de aanvaardingstijd voor deze maatregel zeer kort was, en slechts voor een kleine verstoring heeft gezorgd in onze normale inkomende cashflow voor betalingen van particulieren.

Dit sterkt ons in onze overtuiging: we zijn op de goeie weg. Onze klanten zitten mee op de kar en plukken de vruchten van een administratie die efficiënt is. Wij willen geen administratie hebben zoals enkele grote ISP's of electriciteitsmaatschappijen in Vlaanderen, waar je kop noch staart aan krijgt. Een heldere en open communicatie is ontzettend belangrijk voor ons, in alles wat we doen. Dit zorgt trouwens ook voor een ontlasting van onze helpdesk, die minder vragen te beantwoorden krijgt.

Waar wij ons op dit moment nog erg aan storen, is dat desondanks onze eigen inspanningen we toch nog altijd veel papier te verwerken krijgen. Onze leveranciers en overheidsinstanties hebben nog altijd weinig inspanningen getoond om de stap te zetten naar een digitale toekomst. 

Daarom willen we ook een oproep doen: beste bedrijven en beste overheid, denk a.u.b. na over uw administratieve toekomst. De technologie ligt binnen handbereik, is beproefd en helemaal niet duur. Digitaliseren heeft op ons een uitsluitend positieve invloed gehad, niet enkel omdat we er minder werk door hebben, maar ook met een duidelijk financieel gevolg. Onze ecologische impact blijft ook verder dalen, waar we trots op zijn.

Wij zijn geen gigantisch bedrijf maar we nemen ons werk wel serieus. Als wij het kunnen, dan kunnen grotere bedrijven het zeker. En hopelijk inspireren we ook onze concullega's en partners in de websector om dezelfde weg in te slaan, zodat we een voorbeeld kunnen stellen. Wij blijven in ieder geval verdergaan.

Visie op de front-office van PriorWeb in 2011

Op 1 oktober heeft PriorWeb zichzelf een facelift gegeven: een totaal nieuwe branding, nieuwe producten en grote upgrades van de onderliggende structuur. Dat was een helse, arbeidsintensieve klus waar we in totaal meer dan een jaar over hebben gedaan om te plannen en uit te voeren.

Maar het gaat verder dan uiterlijke en fysieke vernieuwingen. Het management bij PriorWeb heeft ook een wijziging gekend. En dat laatste heeft ook een aantal ideologische veranderingen teweeg gebracht. Eén daarvan is de manier hoe wij ons dagelijks werk doen en wat we daarvoor nodig hebben. Zelf ben ik bij PriorWeb de voortrekker van de "paperless office".

Kijk, PriorWeb is een digitaal bedrijf. Wij verkopen online, leveren producten en diensten die online gebruikt worden en leven zelf ook quasi de hele dag, 'nerdgewijs', je raadt het goed: online. Om dat te verwezenlijken hebben we fantastische software, maar vooral ook betrouwbare hardware om er gebruik van te kunnen maken. En voor onze front-office heeft PriorWeb resoluut voor Apple-hardware gekozen. Dit is een wijziging die we sinds 2008 hebben ingeleid en sinds dit jaar volledig afgerond is.

Het mobiele aspect heeft het laatste jaar een aanzienlijke groei gekend. We hebben bij PriorWeb allemaal notebooks en iPhone's en er zweven hier en daar ook wat iPad's rond. Waarom zou je dan nog pen en papier gebruiken? Omdat dat wel zo praktisch is voor een snelle aantekening? Neen, want dat kan even goed op een MacBook, iPhone of iPad, zij het via het virtueel toetsenbord of met een stylus. Het is puur een kwestie van gewoonte.

Eind dit jaar verhuist PriorWeb naar een nieuw kantoor in Antwerpen, van waaruit onze front-office en helpdesk zal gerund worden. En daar gaan we een aantal van die nieuwe ideologieën m.b.t. onze werkwijzes van kracht laten gaan. 

Eerst en vooral gaan we al het papier dat binnenkomt zo snel mogelijk digitaliseren en archiveren indien nodig. Alle inkomende documenten worden, nog voor ze worden verwerkt, ingescand. Afgelopen jaar heeft PriorWeb geïnvesteerd in een netwerkscanner die rechtstreeks scant naar PDF en de bestanden vervolgens via e-mail doorstuurt of via FTP uploadt. Zo hebben we eigen software geschreven om al onze facturen, bestelbonnen en klantcommunicatie te bundelen in één interface, met ondersteuning voor tags en documentbeveiliging. 

Ook zullen we ons team aansporen om geen papier meer te gebruiken voor notities of telefoonnummers te noteren. Sterker nog, op het nieuwe kantoor wordt dit gewoon niet meer aangekocht. Voor onze interne communicatie hebben we immers allemaal een corporate Jabber-account, of onze mailboxen. PriorWeb heeft ook licenties voor Things aangekocht, een todo-applicatie voor Macintosh, en dat voor het hele team. Eigen persoonlijke todo's of een opvolging voor een klant kan daar in worden toegevoegd. 

Tijdens interne teammeetings of afspraken met klanten, kan een laptop of iPad worden gebruikt om één en ander te notuleren of rechtstreeks toe te voegen als todo's. Grotere todo's die deel uitmaken van interne projecten worden meteen online in onze projectsoftware ingevoerd.

Ook zullen we bij PriorWeb in 2011 zwaar inzetten op digitale facturen. We willen zoveel mogelijk klanten overtuigen om over te schakelen op digitale PDF-facturen i.p.v. hun papieren tegenhangers. Dat scheelt niet alleen ons extra werk maar bovendien heeft de klant sneller zijn factuur, netjes afgeleverd in de mailbox. Ook introduceerde PriorWeb dit jaar een extra digitaal herinneringsmedium voor vervallen facturen, namelijk sms. Pas na een herinnering per e-mail en daarna sms, wordt er een papieren aanmaning verstuurd. In de meeste gevallen volstaan de twee voorgaande echter om de factuur geïnd te krijgen.

Een laatste fait-divers zijn onze visitekaartjes. Na de vernieuwing van onze branding in oktober, was dat nog één van de laatste elementen dat aan vernieuwing toe was. Ik ben echter geen fan van visitekaartjes, ik vind het oudbollig en bovendien bestaan er veel 'rijkere' manieren om met elkaar in contact te komen op een professionele manier, zoals LinkedIn. Maar in de praktijk worden die dingen nog altijd verwacht er te zijn, merk ik als regelmatige bezoeker van conferenties en klanten.

Ik ben met het idee aan de slag gegaan dat ik enerzijds geen visitekaartjes meer wil, er toch eentje wil hebben omdat het idee nog altijd bestaat, het online gedachtengoed erbij wil betrekken én tegelijkertijd een statement wil maken. Dat alles werd vertaald in de nieuwe PriorWeb-visitekaartjes, die sinds deze week klaar zijn. Hierop drukken we niet meer dan aan de ene kant ons logo, aan de andere kant de tekst "Ik ben Jimmy Cappaert. Ontdek mijn gegevens op www.priorweb.be/team/jimmy". Op die laatste link zijn al mijn gegevens te vinden en kan je meteen doorklikken naar mijn online profielen op bijvoorbeeld LinkedIn, Facebook of Twitter.

We hebben er bewust voor gekozen om geen concrete gegevens meer te drukken op het kaartje, en de ontvanger rechtstreeks naar onze website te sturen. En dat heeft een aantal voordelen, de kaartjes zullen bijvoorbeeld nooit vervallen. Een wijziging van adres, functie, telefoonnummer, een extra social mediakanaal, ... alles wordt netjes gereflecteerd op mijn online profielpagina. Tegenwoordig heeft nagenoeg iedereen uit onze leverancier- of klantdoelgroep toch een smartphone met mobiel internet of is zeer frequent in contact met internet. En om de duurzaamheid van de visitekaartjes extra in de verf te zetten, drukken we de kaartjes op wit plastic i.p.v. papier. Niet alleen de gegevens erop zijn dus duurzaam, maar het kaartje zelf ook.

We hebben nog een ton aan ideeën over hoe we onze werksfeer en werkwijzes kunnen verbeteren door verder te digitaliseren. We nemen onze tijd om deze doordacht en goed uitgewerkt uit te rollen over de komende maanden. 

Het ecologische aspect is daarbij ook niet onbelangrijk. Door bewust voor minder papier te kiezen en deze ideologie te evangeliseren naar onze klanten en leveranciers, produceren we niet alleen minder afval maar sparen we ook de natuur. En dat laatste is zeker geen onbelangrijke gedachte voor een webhoster die op 100% groene stroom werkt.

Filmrecension "Jalla! Jalla!"

Hemels wit laat ons de hel zien

Zelden een weersfenomeen gezien dat enerzijds tot één van de koudste kan worden gecatalogeerd, anderzijds een zekere warmte en een gevoel van samenhorigheid en gezelligheid kan opwekken: sneeuw. Als stukjes geraspte wolk naar beneden dwarrelend, net zo stil als een veldmuis in een lege concertzaal, de vervolmaking van het aloude kerstcliché.

Ik herinner het mij nog goed welke vreugde deze winterse traktatie naar boven bracht in me, toen ik als kind 's morgens verrast werd door het verbleekte landschap dat mijn slaapkamerraam decoreerde. Het was alsof de witte gloed als een empirisch feit garant stond voor puur, kosteloos volksvermaak. Warm ingeduffeld en gewapend met louter mijn eigen fantasie, ging ik de sneeuw te lijf. Sneeuwballen maken en, als het even kon, al jennend gooien naar vrienden en omstaanders. En als een extra muts en sjaal voorhanden waren, werd de sneeuw omgetoverd tot een vreemd yetietje dat enkel kon verklaard worden als abstracte kinderkunst.

Sneeuw staat bij miljoenen kinderen gelijk aan spel en plezier. Wat een schril contrast met het tegenovergestelde gevoel dat sneeuw opwekt bij de meeste volwassenen, wanneer ze op gelijkaardige manier 's morgens ontwaken en een eerste blik werpen door hun raam. In slechts een fractie van een seconde dienen verschillende emoties zich aan, waarbij nervositeit de meest prominente is. Bij de meeste onder ons staat sneeuw immers synoniem voor ellende in het verkeer. Hoe zal de sneeuw mijn dag beïnvloeden? Zal ik wel op tijd op mijn werk aankomen en ben ik straks weer op tijd terug voor die ene persoonlijke afspraak? Vragen die niet wenselijk zijn op een nuchtere maag en voor het eerste bakje troost. 

In ons land kan sneeuw een sluwe plaaggeest zijn. Als een dief in de nacht nestelt het zich als een laag kattenkwaad op ons wegdek en verrast het zelfs de slimste weerman. Strooizout maakt geen schijn van kans meer als de sneeuw besloten heeft zich enkele centimeters dik op ons asfalt te stapelen. Het enige wat we kunnen doen is dapper vertrekken, gewapend met onze beste stuurkunsten. Diegene die het privilege van winterbanden niet hebben, zijn er meestal al aan voor de moeite. En als je dan toch thuis kan vertrekken, sta je een tijdje later onverbiddelijk weer stil in een genadeloze stroom van collega-automobilisten.

Na dit noodzakelijk winters kwaad, dat ons de laatste jaren alsmaar meer lijkt te treffen, blijven de gevolgen als een bittere nasmaak achter. Omwille van het zout dat gebruikt wordt om koning winter te bestrijden, wordt het wegdek aangetast en ontstaan er putten en scheuren. We kennen allemaal het maanlandschap waar we tegenwoordig op sommige plekken mee geconfronteerd worden. Dit veroorzaakt dan weer een kettingreactie van ad hoc herstellingen, meer files en politiek gekrakeel. Kortom, lang nadat de witte plaag ons heeft verlaten, lacht het nog steeds heimelijk in z'n vuistje.

En toch hebben we iets met sneeuw. Minstens één keer per jaar draaien we de rollen om. Proactief en geheel vrijwillig trekken wij dan naar de sneeuw, niet omgekeerd, om al skiënd of snowboardend onze semiprofessionele kunsten te tonen. We ploeteren, vallen, glijden en sliden alsof het een lieve lust is. Ach, op dat moment vergeten we alle horror die de witte kapoen ons heeft aangedaan en vergeven we hem alle zonden. Sneeuw staat dan weer garant voor datzelfde plezier en genot als van oudsher en dezelfde gezelligheid achteraf in die stube met een lekkere schnaps.

Althans, die laatste alinea geldt enkel voor sommigen onder ons. Niet voor mij, alleszins. Sneeuw heeft het bij mij definitief verkorven. En als ik daarmee moeder natuur tegen de schenen schop, in deze tijden waar het effenaf hip is om alles te appreciëren wat zij voor ons doet, dan vrees ik dat ik voor één keertje egoïstisch moet zijn. Sorry daarvoor.

Twitter maakt tabula rasa in politiek België

De afgelopen dagen is er commotie ontstaan over het Twitter-gedrag van minister Vincent Van Quickenborne. Met tweets - zowel in tekst als in beeld - over gebeurtenissen in de kernvergadering, zijn eigen verantwoordelijkheden en een aantal faits divers (is het nog veilig om die uitdrukking te gebruiken, tegenwoordig?) zorgt hij voor gefronste wenkbrauwen bij pers en collega's. Wat is hier nu eigenlijk aan de hand?

Laten we eens terugkeren naar de essentie van politiek. Een politieker is iemand die, bijvoorbeeld als minister of senator, het volk vertegenwoordigt. Hij of zij is met andere woorden een spreekbuis van wat er beweegt in de samenleving en zorgt voor de politieke vertaling daarvan. In concreto wil dat dus ook zeggen dat een politieker een zekere voeling moet hebben met het voetvolk. Hoe gebeurt dat tegenwoordig? Of beter, hoe willen politici dat dit verloopt? 

Senatoren en parlementsleden hebben een achterban en meestal ook een lokaal mandaat in de gemeente of provincie waaruit ze afkomstig zijn. Dat geeft hen al een behoorlijke bron van inspiratie. Wanneer politici het echter maken als minister of premier, lijkt het me dat ze een stuk minder bereikbaar worden voor diezelfde achterban die hem of haar daar heeft gebracht. De voeling met het volk lijkt meer naar een abstract gegeven te neigen. Hoe kunnen wij als gewone stervelingen een minister bereiken? Per brief, om verzeild te geraken in een kafkaiaanse papierberg? Per telefoon, om terecht te komen bij een kabinetsmedewerker die je zo ver mogelijk van de minister probeert te houden? Er blijven niet veel mogelijkheden over. E-mail maakt een goeie kans, al is men hier ook nooit zeker dat de vraag daadwerkelijk bij de minister zelf geraakt.

Kortom, het lijkt me dat politici hun achterban vaak vergeten ... tot we verkiezingen naderen. Dan stapt menig politieker plots weer van zijn of haar vergulden pied de stal af om de commercie van de verkiezingsstrijd zijn werk te kunnen laten doen. De bereikbaarheid vergroot terug, maar ebt onverbiddelijk weer weg na de bewuste verkiezingsdag. De stijfheid doet opnieuw zijn intrede en men wringt zich terug in het eeuwenoude politieke keurslijf.

Neen. Dat is niet de manier waarop politici met hun kiezers en achterban zouden moeten omgaan. Het zijn ook maar mensen. Dat wil zeggen dat ze niet de hele dag houterig en stijf rondlopen, vergaderen en beslissingen maken. Integendeel. Het is dus belangrijk voor politici om de voeling met de mensen niet te verliezen en de aloude clichés te doorbreken en tonen dat ze ook menselijk en bereikbaar zijn. Dat moet men echter niet uitsluitend in verkiezingstijd doen, maar net zolang het mandaat loopt en in dienst is van de bevolking. Maar hoe?

Dat is eigenlijk een eerder rethorische vraag voor mij als IT'er. Dezer dagen bestaat er een arsenaal aan digitale communicatiemiddelen op internet, ter ieders beschikking en zonder dat je daarvoor een bril met dikke glazen moet dragen, puisten moet hebben en weten wat een Klingon is. Twitter, Facebook en Netlog zijn waarschijnlijk de beste voorbeelden. Een politicus kan hier zonder al teveel moeite een eigen community bouwen waar eenzijdig naar kan gecommuniceerd worden, maar waar er vooral ook een dialoog kan ontstaan. Ruimte voor vragen, kritiek en bedenkingen.

Ik kan begrijpen dat dit akelig klinkt voor de meeste politici, of toch voor diegene die al langer dan tien jaar een mandaat uitvoeren. Een algemene evolutie op het net is dat het gegeven 'privacy' alsmaar meer naar de achtergrond verdwijnt en waar het loont om publiek, zij het via een breed kanaal als internet of een ander medium, sterk uit te hoek te komen een echte crowd pleaser te zijn. Oprechte en open communicatie wordt de nieuwe standaard op internet, niet alleen politici maar ook bedrijven zullen deze trend moeten volgen. De volgende generaties zullen privacy en communicatie op een heel andere manier ervaren.

Op dit moment bevinden we ons in de overgangsfase daarvan en dat is voor veel mensen, waaronder politici, moeilijk te vatten. Dat is ook waarom er zoveel gemengde reacties zijn op het Twitter-gedrag van minister Van Quickenborne. Wat Quickie hier echter bewijst, is een sterk staaltje van moderne communicatie. Niet alleen gebruikt hij de IT-infrastructuur waar hij medeverantwoordelijk voor is, hij doet het daarenboven op een overtuigde en oprechte manier. Hij maakt zich bereikbaar. Wat maakt het uit dat er een foto van een bellende Yves Leterme op de Twitter van Quickie staat, zonder zijn vertrouwde colbert en in een eerder ontspannen sfeer? Er verschijnen zoveel foto's van Yves in allerlei posities en met allerhande gelaatsuitdrukkingen. En is het zo abnormaal om je schoenen uit te doen als je minister bent? Quickie toont dingen die u en ik normaal en dagdagelijks vinden, maar gerodeerde politici uit hun antieken keurslijf slaan.

Minister Van Quickenborne valt niets te verwijten, er is namelijk geen probleem. De voortgaande evolutie op internet op het vlak van sociale media is nu eenmaal geen weg zonder de nodige obstakels. Binnen drie jaar zullen we hier allemaal hard om lachen. Laten we die positieve gedachte in het achterhoofd houden en met een zekere nuchterheid deze hele situatie over ons heen laten gaan.

Twitter van Jimmy Cappaert